Sokół 600 był jednym z najbardziej znanych motocykli w przedwojennej Polsce. Cieszył się ogromną popularnością. Był typowym, turystycznym motocyklem, którego pełna nazwa brzmiała Sokół 600 RT M211. Producentem tego pojazdu były posiadające swoją siedzibę w Warszawie Państwowe Zakłady Inżynierii. Za stworzenie stosownego projektu odpowiedzialność ponosił inżynier Tadeusz Rudawski, jeden z najbardziej znanych polskich konstruktorów i jednocześnie zagorzały wielbiciel sportów motocyklowych, które zresztą czynnie uprawiał. Prototyp tego pojazdu został wykonany na cztery lata przed wybuchem drugiej wojny światowej i w tym też czasie trafił do seryjnej produkcji. Ogólnie z taśmy produkcyjnej zjechało niespełna tysiąc czterysta egzemplarzy tego motocykla – czyli bardzo niewiele. Motocykl kosztował – jest to cena podana wedle ówczesnej wartości pieniądza – niespełna dwa i pół tysiąca złotych. Można był do niego dokupić jeszcze boczny wózek, który to z kolei kosztował siedemset pięćdziesiąt złotych. Polski rząd wspierał jak mógł ową rodzimą produkcję i zachęcał obywateli do kupowania tego motocykla. W jaki sposób? Poprzez premię, której wysokość wynosiła dwadzieścia procent wartości tego pojazdu – o ta wartość pomniejszany był podatek dochodowy każdego, kto zakupił Sokoła 125. Motocykl ten wyposażony był w silnik jednocylindrowy, czterosuwowy. Jego skokowa pojemność wynosiła niespełna pięćset osiemdziesiąt centymetrów sześciennych. Silnik chłodzony był za pomocą powietrza. Sam motocykl ważył sto siedemdziesiąt kilogramów, natomiast wózek – dodatkowych osiemdziesiąt pięć. Wraz z wózkiem pojazd rozwijał maksymalną prędkość wynoszącą dziewięćdziesiąt kilometrów na godzinę, w opcji bez wózka natomiast była ona o dwadzieścia kilometrów większa. Warto także wiedzieć, iż Sokół 600 był laureatem wielu nagród i wyróżnień na wystawach oraz konkursach – i to nie tylko krajowych, ale również tych organizowanych na międzynarodową skalę. Uczestniczył też w bardzo wielu różnych konkurencjach.

Nazwa Sokół znana jest doskonale wszystkim miłośnikom polskiej motoryzacji. To już legendarna dzisiaj marka naszych motocykli, które obecnie podziwiać można w muzeach oraz w prywatnych kolekcjach, ich szczęśliwi posiadacze z dumą je prezentują na różnego rodzaju zlotach miłośników motocykli. Zadbany i dobrze utrzymany Sokół jest bowiem rzeczywiście czymś, na czym warto oko zawiesić. Sokoły produkowano przed druga wojną światową (wyjątkiem był jeden model produkowany już w czasach powojennych). Ich produkcja ruszyła na pięć lat przed wybuchem działań wojennych i z ich powodu została przerwana. Sokół powstawał w znajdujących się w Warszawie Państwowych Zakładach Inżynierii. Nazwy Sokół po raz pierwszy użyto w tym celu, aby za jej pomocą oznaczyć model 600 RT – był to typowy, turystyczny motocykl. Następnie powyższa nazwa zaczęła być utożsamiana z motocyklem CWS M111 – czyli, mówiąc innymi słowy, Sokołem 1000. To z kolei był już typowy motocykl ciężki. Wyposażony był w dwucylindryczny, czterosuwowy silnik o mocy dwudziestu dwóch koni mechanicznych (była to wartość maksymalna, jaką pojazd mógł w tym zakresie osiągnąć). Skrzynia biegów była trzystopniowa. Na długość Sokół 1000 liczył sobie dokładnie (wraz z wózkiem, w jaki wyposażony był z tyłu) dwa metry i dwadzieścia siedem centymetrów. Wysokość pojazdu z kolei wynosiła metr plus kilkanaście centymetrów. Bez wózka Sokół ten ważył aż dwieście siedemdziesiąt kilogramów, natomiast jeśli doliczyć do tego masę wózka, to całkowity ciężar pojazdu wynosił sześćset sześćdziesiąt pięć kilogramów – czyli wartość naprawdę robiąca spore wrażenie. Warto wspomnieć, iż zanim wybuchła wojna, tuż przed tym faktem dosłownie, do produkcji trafił jeszcze model Sokół 200, ale z taśmy zdążyło zjechać bardzo niewiele jego egzemplarzy. Sokoły 600 oraz 1000 natomiast były zdecydowanie najbardziej popularnymi pojazdami tego typu, jakie po polskich drogach jeździły przed wojną. Znajdowały się ponadto i na wyposażeniu wojska. Dziś mają dużą wartość kolekcjonerską.

Każdy chyba doskonale kojarzy scenę z kultowego filmu „Pulp Fiction” Quentina Tarantino, kiedy to Bruce Willis wypowiada do swojej kobiety pamiętne słowa: „To nie motor. To Harley”. I to jest chyba najlepsze z możliwych ujęcie całego tematu. Harley Davidson to legenda i jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli Stanów Zjednoczonych. To także inspiracja dla wielu artystów – jego motyw niejednokrotnie pojawia się w filmach. Pomijając ten powyżej wymieniony, można jeszcze wymienić takie tytuły jak „Easy Rider” (obowiązkowo!), „Harley Davidson i Marlboro Man” czy „The Wild One”. Ponadto ileż to razy ten wspaniały motocykl pojawiał się w muzycznych teledyskach – długo by w tym miejscu wymieniać. Wokół tego pojazdu krąży całe mnóstwo legend, na przykład taka, że pierwszy do niego gaźnik zrobiony został z puszki po pomidorach. Ile jest w tym prawdy? Dzisiaj trudno zgadnąć. Faktem natomiast jest, że Harley Davidson stanowił – i nadal zresztą stanowi – wzór dla bardzo wielu konstruktorów motocykli na całym świecie, w tym także dla naszych rodaków. Najlepszym tego przykładem może być w tym miejscu słynny Sokół 1000 – najpopularniejszy przed wybuchem drugiej wojny światowej motocykl w Polsce. Z innych ciekawostek nadmienić tutaj można, że kiedy firma Harley-Davidson Motor Company obchodziła jubileusz stulecia swojego istnienia, postanowiła przygotować w związku z tym nie lada gratkę dla wielbicieli swoich motocykli, a mianowicie specjalny model komórkowego telefonu. Jak nietrudno w tym miejscu się domyślić, telefon ów pod względem stylistycznym nawiązywał właśnie do tych legendarnych już pojazdów, ponadto został także wyposażony w dźwięki będące jednocześnie tymi piosenkami, które harleyowcy uwielbiają najbardziej. Bardzo wiele znanych osób to wielbiciele Harleyów. Spośród naszych rodaków wymienić można w tym miejscu chociażby nie żyjącego już Ryszarda Riedla – napisany przez niego utwór „Harley mój” stanowił jeden z największych przebojów grupy Dżem i na stałe wszedł już do kanonu polskiej muzyki rockowej. Motocykli tych dosiadali również tacy ludzie jak Jimi Hendrix, Arnold Schwarzenegger czy – uwaga – Brigitte Bardot. Dla osób kochających te pojazdy Harley Davidson nie jest tylko zwyczajnym motocyklem. To swego rodzaju manifestacja określonych przekonań, to cały styl życia i kultura, od lat motocykl ten kojarzy się z wolnością i życiem w trasie. Każdy właściciel Harleya jest dumny z tego, że go posiada – i w rzeczy samej, nie sposób mu się w tym momencie dziwić.

Nazwa Sokół to nazwa bardzo dobrze znana wszystkim osobom pasjonującym się polską motoryzacją. Nawet, jeżeli ktoś w temacie nie jest obeznany, to z nazwą powyższą z całą pewnością miał okazję zetknąć się niejednokrotnie. Sokoły produkowane były przede wszystkim przed wojną – wówczas do produkcji trafiły trzy modele, a mianowicie 600, 1000 oraz 200, przy czym egzemplarzy tego ostatniego nie było zbyt wiele (produkcję przerwał wybuch wojny). Ponadto, o czym też warto wspomnieć, w planach było wprowadzenie do seryjnej produkcji jeszcze modelu 500, ale na planach w tym zakresie się skończyło. Po zakończeniu drugiej wojny światowej postanowiono wznowić produkcję Sokołów. Liczono na to, że powtórzą one sukces pojazdów przedwojennych, ale tak się niestety nie stało. Pierwszym i zarazem ostatnim modelem powojennego już Sokoła był 125. W ramach ciekawostki nie zaszkodzi w tym miejscu podać informacji, iż Sokół 125 był pierwszym tego rodzaju pojazdem w powojennej historii naszego kraju. Jego produkcja ruszyła dwa lata po zakończeniu drugiej wojny światowej i trwała w sumie trzy lata, następnie zaś motocykle te zastąpiła inna marka, a mianowicie SHL. Pojazd był produkowany w warszawskich Państwowych Zakładach Samochodowych nr 2. Nazwa tego pojazdu stanowiła swoisty ukłon w kierunku przedwojennych tradycji. Nad projektem pracowano również w Warszawie, ale w zakładzie wymienionym powyżej, ale w Centralnym Biurze Technicznym, zaś uściślając – w tamtejszym Wydziale Motocyklowym. Pracami w tym zakresie kierował inżynier Stefan Poraziński. Dodać jednak przy tej okazji należy, iż nad silnikiem pracowano gdzie indziej, a mianowicie w Bielsku-Białej. Tam z kolei prace nadzorował inżynier Fryderyk Bluemke. Przy konstrukcji tej wzorowano się na silnikach DKW. Ten od Sokoła 125 miał pojemność skokową wynosząca sto dwadzieścia pięć centymetrów sześciennych. Ostatecznie silnik został wyprodukowany w Ustroniu, natomiast podwozie (ale tylko dla modeli prototypowych) – w Czechowicach-Dziedzicach.