Gazela to jeden z bardziej znanych polskich motocykli. Pierwszy taki model zjechał z taśmy czterdzieści dwa lata temu. Jego produkcja trwała łącznie dwa lata, zakończyła się wraz z początkiem lat siedemdziesiątych minionego stulecia. Warto przy tej okazji nadmienić, iż był to także ostatni motocykl, jaki sygnowano popularną swego czasu marką SHL. Gazela był to model SHL M17, a na rynek wprowadzony on został jako zastępca modelu M11. Prace nad tym motocyklem – zanim trafił on do masowej produkcji – trwały łącznie pięć lat. Od swojego poprzednika Gazela różniła się pod bardzo wieloma względami, aczkolwiek zasadnicze różnic występowały w zakresie układu napędowego. Ten w M17 był zupełnie inny. Silnik zastosowany w tym modelu nosił nazwę Wiatr – jego konstrukcja została opracowana w Nowej Dębie w tamtejszych Zakładach Mechanicznych. Tam też silnik do Gazeli był produkowany. Produkcją podwozia natomiast zajęły się kieleckie Zakłady Wyrobów Metalowych, tam też cały pojazd montowano. Gazela była także pierwszym w powojennej historii polskim motocyklem, który posiadał zapłon bateryjny. Oprócz tego została wyposażona także w dwunastowoltowy alternator – co ciekawe, ten alternator był zaprojektowany już znacznie wcześniej i to nie z myślą o Gazeli, ale o Junaku. Ponadto Gazela jako nasz pierwszy rodzimy motocykl zaopatrzona została również w tylne amortyzatory charakteryzujące się przede wszystkim tym, że ich twardość była regulowana. Przez dwa lata powstało w sumie niespełna pięćdziesiąt tysięcy tego motocykla. Niewykluczone, że produkcja trwałaby dłużej, ale niestety, cena pojazdu okazała się dla wielu klientów wręcz zaporowa. Wynosiła ponad siedemnaście tysięcy złotych, co jak na ówczesne czasy było bardzo poważną kwotą. Trudno się zatem dziwić, że popytu na te motocykle nie było, a skoro zainteresowania brak – produkcja pozbawiona jest jakiegokolwiek sensu. Ciężar własny Gazeli wynosił sto dwadzieścia pięć kilogramów, zaś prędkość maksymalna, jaką pojazd mógł rozwinąć wynosiła sto dziesięć kilometrów na godzinę.

Junak to już prawdziwa legenda, jeżeli chodzi o polską motoryzację. Był to jedyny tego rodzaju pojazd posiadający silnik czterosuwowy, jaki produkowano w naszym kraju w peerelowskiej epoce. Junak powstał w Szczecińskiej Fabryce Motocykli (obecnie jest to Fabryka Mechanizmów Samochodowych POLMO S.A) przed pięćdziesięcioma czterema laty – wtedy właśnie pierwszy pojazd zjechał z taśmy produkcyjnej. Produkcja trwała łącznie dziewięć lat, do połowy lat sześćdziesiątych minionego stulecia. W tym czasie na rynek zostało wypuszczonych w sumie dziewięćdziesiąt jeden tysięcy czterysta pojazdów – w liczbie tej mieściło się między innymi dziesięć tysięcy sztuk modelu o nazwie M07. Silniki do Junaków były silnikami typu S03 – nie powstały one jednak w Szczecinie, ale w łódzkim Zakładzie Sprzętu Motoryzacyjnego. Pierwszym modelem był wspominany powyżej M07, natomiast jego następcą – M10. W ramach ciekawostki można w tym miejscu dodać, iż pierwsze dwadzieścia tysięcy egzemplarzy tego drugiego modelu posiadało jeszcze pewne cechy tego pierwszego, w związku z czym określano je mianem przejściówek. Trzeba tez wiedzieć i to, że prace nad konstrukcją Junaka zostały rozpoczęte kilka wcześniej, zanim trafił on do masowej produkcji. W pracach tych uczestniczyli bardzo doświadczeni i uznani konstruktorzy. Odnaleźć można było zatem w Junak wiele nawiązań do legendarnego Sokoła (patrz – sposób, w jaki skonstruowano silnik), ale też i do produktów zagranicznych marek takich jak chociażby Triumph. Niestety, czasy były takie, a nie inne i ogólna jakość produkcji pozostawiała bardzo wiele do życzenia. Junaki krytykowane były za bardzo wiele rzeczy, takich jak dla przykładu ciężar własny wynoszący aż sto siedemdziesiąt kilogramów. Narzekano również na awaryjność prądnicy i fatalne możliwości w zakresie uszczelniania silnika. Takich niedociągnięć można w tym miejscu wymienić oczywiście znacznie więcej. To jednak w zupełności nie przeszkadzało, aby Junak cieszył się ogromną popularnością, był to lubiany pojazd.

Sokół 600 był jednym z najbardziej znanych motocykli w przedwojennej Polsce. Cieszył się ogromną popularnością. Był typowym, turystycznym motocyklem, którego pełna nazwa brzmiała Sokół 600 RT M211. Producentem tego pojazdu były posiadające swoją siedzibę w Warszawie Państwowe Zakłady Inżynierii. Za stworzenie stosownego projektu odpowiedzialność ponosił inżynier Tadeusz Rudawski, jeden z najbardziej znanych polskich konstruktorów i jednocześnie zagorzały wielbiciel sportów motocyklowych, które zresztą czynnie uprawiał. Prototyp tego pojazdu został wykonany na cztery lata przed wybuchem drugiej wojny światowej i w tym też czasie trafił do seryjnej produkcji. Ogólnie z taśmy produkcyjnej zjechało niespełna tysiąc czterysta egzemplarzy tego motocykla – czyli bardzo niewiele. Motocykl kosztował – jest to cena podana wedle ówczesnej wartości pieniądza – niespełna dwa i pół tysiąca złotych. Można był do niego dokupić jeszcze boczny wózek, który to z kolei kosztował siedemset pięćdziesiąt złotych. Polski rząd wspierał jak mógł ową rodzimą produkcję i zachęcał obywateli do kupowania tego motocykla. W jaki sposób? Poprzez premię, której wysokość wynosiła dwadzieścia procent wartości tego pojazdu – o ta wartość pomniejszany był podatek dochodowy każdego, kto zakupił Sokoła 125. Motocykl ten wyposażony był w silnik jednocylindrowy, czterosuwowy. Jego skokowa pojemność wynosiła niespełna pięćset osiemdziesiąt centymetrów sześciennych. Silnik chłodzony był za pomocą powietrza. Sam motocykl ważył sto siedemdziesiąt kilogramów, natomiast wózek – dodatkowych osiemdziesiąt pięć. Wraz z wózkiem pojazd rozwijał maksymalną prędkość wynoszącą dziewięćdziesiąt kilometrów na godzinę, w opcji bez wózka natomiast była ona o dwadzieścia kilometrów większa. Warto także wiedzieć, iż Sokół 600 był laureatem wielu nagród i wyróżnień na wystawach oraz konkursach – i to nie tylko krajowych, ale również tych organizowanych na międzynarodową skalę. Uczestniczył też w bardzo wielu różnych konkurencjach.

Nazwa Sokół znana jest doskonale wszystkim miłośnikom polskiej motoryzacji. To już legendarna dzisiaj marka naszych motocykli, które obecnie podziwiać można w muzeach oraz w prywatnych kolekcjach, ich szczęśliwi posiadacze z dumą je prezentują na różnego rodzaju zlotach miłośników motocykli. Zadbany i dobrze utrzymany Sokół jest bowiem rzeczywiście czymś, na czym warto oko zawiesić. Sokoły produkowano przed druga wojną światową (wyjątkiem był jeden model produkowany już w czasach powojennych). Ich produkcja ruszyła na pięć lat przed wybuchem działań wojennych i z ich powodu została przerwana. Sokół powstawał w znajdujących się w Warszawie Państwowych Zakładach Inżynierii. Nazwy Sokół po raz pierwszy użyto w tym celu, aby za jej pomocą oznaczyć model 600 RT – był to typowy, turystyczny motocykl. Następnie powyższa nazwa zaczęła być utożsamiana z motocyklem CWS M111 – czyli, mówiąc innymi słowy, Sokołem 1000. To z kolei był już typowy motocykl ciężki. Wyposażony był w dwucylindryczny, czterosuwowy silnik o mocy dwudziestu dwóch koni mechanicznych (była to wartość maksymalna, jaką pojazd mógł w tym zakresie osiągnąć). Skrzynia biegów była trzystopniowa. Na długość Sokół 1000 liczył sobie dokładnie (wraz z wózkiem, w jaki wyposażony był z tyłu) dwa metry i dwadzieścia siedem centymetrów. Wysokość pojazdu z kolei wynosiła metr plus kilkanaście centymetrów. Bez wózka Sokół ten ważył aż dwieście siedemdziesiąt kilogramów, natomiast jeśli doliczyć do tego masę wózka, to całkowity ciężar pojazdu wynosił sześćset sześćdziesiąt pięć kilogramów – czyli wartość naprawdę robiąca spore wrażenie. Warto wspomnieć, iż zanim wybuchła wojna, tuż przed tym faktem dosłownie, do produkcji trafił jeszcze model Sokół 200, ale z taśmy zdążyło zjechać bardzo niewiele jego egzemplarzy. Sokoły 600 oraz 1000 natomiast były zdecydowanie najbardziej popularnymi pojazdami tego typu, jakie po polskich drogach jeździły przed wojną. Znajdowały się ponadto i na wyposażeniu wojska. Dziś mają dużą wartość kolekcjonerską.

WSK pojedna z najbardziej znanych marek polskich motocykli. Produkowane one były łącznie przez trzydzieści lat. Ich produkcja ruszyła dokładnie w połowie lat pięćdziesiątych minionego stulecia. Odpowiedzialność za to ponosiła znajdująca się w Świdniku Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego – skrót jej nazwy posłużył, jak widać, za nazwę całej marki. Modeli WSK wyprodukowanych w ciągu tych trzydziestu lat było bardzo wiele, aczkolwiek pierwszym spośród nich był M06. Powstało ich łącznie niespełna dwieście osiem tysięcy. Na początku, a mówiąc dokładniej – przez pierwsze dwa lata, model ten w zasadzie niczym nie odróżniał się od pojazdów powstających w Warszawskiej Fabryce Motocykli. Nie mniej jednak dwie powyżej wymienione firmy – a zatem ta warszawska oraz ze Świdnika – zaczęły ze sobą konkurować w zakresie wdrażania w produkcję innowacyjnych, jak na ówczesne czasy przystało, rozwiązań technologicznych. Rzecz jasna odniosło to odpowiedni skutek. Otóż przed czterdziestoma sześcioma laty w czasie trwania Targów Poznańskich świdnicka fabryka przedstawiła zupełnie nowy model M06 – ten „stary” został po prostu poddany daleko idącym modyfikacjom, które jak najbardziej przemawiały za tym, aby klient wybrał właśnie ten pojazd, a nie WFM. Tym bardziej, że ceny obu motocykli kształtowały się na tym poziomie. Był to jeden z ważniejszych powodów, które doprowadziły do tego, że produkcja motocykli WFM została zakończona. Konkurencja okazała się po prostu zbyt silna i zakład ze stolicy jej nie wytrzymał. Model M06 cieszył się tak dużą popularnością, że produkowano go do połowy lat osiemdziesiątych minionego wieku, wprowadzając rzecz jasna co i rusz jakieś zmiany mające na celu podniesienie komfortu korzystania z pojazdu. Nie był to tylko ostatni model WSK, ale również ostatni motocykl, jaki został wyprodukowany w naszym kraju. Z innych bardziej znanych modeli tej marki wymienić można takie nazwy jak dla przykładu Perkoz, Kobus, Dudek, Gil oraz Bąk. Obecnie pojazdy te stanowią ozdobę różnych kolekcji.