Serwis w budowie, niedługo pojawi się więcej informacji

Po zakończeniu drugiej wojny światowej firma Harley-Davidson nie mogła w żaden sposób narzekać na swoją sytuację. Już dwa lata po zakończeniu działań wojennych zapadła decyzja o tym, ażeby wybudować w Capitol Driver drugą fabrykę. Zresztą, taka konieczność po prostu zaistniała. Już rok później w modelach motocykli wykorzystany został nowy silnik, a mianowicie Panhead. Od swojego poprzednika, czyli silnika Knucklehead, różnił się on w zasadniczy sposób. Przede wszystkim nie był w całości żeliwny, a zastosowane zostały w nim wykonane z aluminium elementy. Jego eksploatacja była w bardzo dużym stopniu ułatwiona, albowiem system smarowania znacznie się poprawił. W tamtym czasie światło dzienne ujrzały dwa znane modele motocykli, a mianowicie Hydra-Glide oraz Duo Glide. Ten drugi został wprowadzony na rynek pod koniec lat pięćdziesiątych – a mówiąc dokładniej, przed pięćdziesięcioma dwoma laty, zaś tym, co w szczególności go wyróżniało było tylne zawieszenie. Firma Harley-Davidson musiała wprowadzać zmiany – i takie raczej bardzo poważne. Spowodowane było to tym, że motocykle rodem z Wielkiej Brytanii zaczęły podbijać światowe rynki i stanowiły niesamowicie groźną konkurencję. Tym samym amerykański przemysł motoryzacyjny znalazł się w naprawdę bardzo trudnej sytuacji, o czym świadczył chociażby fakt, że w tym mniej więcej czasie – czyli w latach pięćdziesiątych – upadła firma Indian, najgroźniejszy w Stanach Zjednoczonych konkurent Harleya. Wtedy także w wypadku samochodowym zginął Arthur Davidson. Sama firma zaś musiała uporać się ze sporymi problemami natury finansowej, chociaż akurat na rynku amerykańskim nie groziła jej żadna konkurencja. Wielkim sukcesem – jak na tamte czasy – okazało się wprowadzenie do sprzedaży modelu o nazwie Sportster. Początek lat sześćdziesiątych przyniósł kolejne zmiany. Wtedy to opisywane tutaj przedsiębiorstwo weszło w posiadanie Aermacchi – firmy rodem z Włoch. Jej właścicielem było przez osiemnaście kolejnych lat do momentu sprzedania jej. Ten czas zaowocował wieloma popularnymi modelami, jakie produkowane były w słonecznej Italii. Spośród bardziej znanych nazw można w tym miejscu takie jak dla przykładu Sprint, Shortster, Baja oraz Leggiero. W tym też czasie powstał kolejny model silnika, jaki wykorzystywano w Harleyach. Silnik ten nosił nazwę Slovelhead. Jego kształt uległ zasadniczej zmianie u schyłku lat sześćdziesiątych. Wpływ na takowy, a nie inny stan rzeczy miał fakt, iż prądnice zastąpione wówczas zostały alternatorami.

Jednym z wielu modeli motocykli sygnowanych znaną i niesamowicie popularną swego czasu marką WSK był model noszący nazwę M06B1. Motocykl ten produkowany był przez trzy lata – na przełomie lat sześćdziesiątych oraz siedemdziesiątych minionego stulecia. Pierwszy egzemplarz wyprodukowany seryjnie zjechał z taśmy dokładnie przed czterdziestoma dwoma laty, chociaż pamiętać należy o tym, że prototyp tego pojazdu został oficjalnie zaprezentowany już trzy lata wcześniej. Jak doskonale wiadomo, były to dość specyficzne czasy w naszym kraju, w związku z czym planowane początkowo rozwiązania w zakresie konstrukcji byłyby bardzo trudne do wprowadzenia ich w życie. Co więcej, najprawdopodobniej nie byłoby to w ogóle możliwe. W związku z tym inżynierowie musieli bardzo postarać się o to, aby jednak takową konstrukcję w zasadniczy sposób uprościć – była to jedyna szansa, aby motocykl mógł trafić do masowej produkcji. Silnik zastosowany w tym modelu produkowano w Nowej Dębicy. Jego moc wynosiła zaledwie osiem koni mechanicznych – co biorąc pod uwagę współczesne standardy w tym zakresie – wydaje się wartością po prostu śmieszną. Skrzynia biegów w tym motocyklu była trzystopniowa. Generalnie rzecz biorąc, w całej konstrukcji wprowadzono bardzo wiele innowacji – rzeczywiście, jak na tamte czasy przystało, były to rzeczywiście same nowości. W ramach przykładów można w tym miejscu podać zamki siodła oraz kierownicy – model M06B1 był pierwszym modelem WSK, w którym coś takiego zastosowano. Znaczną modyfikację przeszedł również między innymi filtr powietrza. W ramach ciekawostek można w tym miejscu nadmienić, iż pojazd ten pod koniec lat sześćdziesiątych uzyskał nagrodę przyznawaną przez znajdujący się w Warszawie Instytut Transportu Samochodowego – ową nagrodą była znak jakości „1”. W tamtym okresie był to jedyny w naszym Kraku pojazd mechaniczny, któremu ów znak nadano. Maksymalna prędkość, jaką motocykl ten był w stanie rozwinąć wynosiła osiemdziesiąt kilometrów na godzinę przy mocy wspomnianej powyżej.