Gazela to jeden z bardziej znanych polskich motocykli. Pierwszy taki model zjechał z taśmy czterdzieści dwa lata temu. Jego produkcja trwała łącznie dwa lata, zakończyła się wraz z początkiem lat siedemdziesiątych minionego stulecia. Warto przy tej okazji nadmienić, iż był to także ostatni motocykl, jaki sygnowano popularną swego czasu marką SHL. Gazela był to model SHL M17, a na rynek wprowadzony on został jako zastępca modelu M11. Prace nad tym motocyklem – zanim trafił on do masowej produkcji – trwały łącznie pięć lat. Od swojego poprzednika Gazela różniła się pod bardzo wieloma względami, aczkolwiek zasadnicze różnic występowały w zakresie układu napędowego. Ten w M17 był zupełnie inny. Silnik zastosowany w tym modelu nosił nazwę Wiatr – jego konstrukcja została opracowana w Nowej Dębie w tamtejszych Zakładach Mechanicznych. Tam też silnik do Gazeli był produkowany. Produkcją podwozia natomiast zajęły się kieleckie Zakłady Wyrobów Metalowych, tam też cały pojazd montowano. Gazela była także pierwszym w powojennej historii polskim motocyklem, który posiadał zapłon bateryjny. Oprócz tego została wyposażona także w dwunastowoltowy alternator – co ciekawe, ten alternator był zaprojektowany już znacznie wcześniej i to nie z myślą o Gazeli, ale o Junaku. Ponadto Gazela jako nasz pierwszy rodzimy motocykl zaopatrzona została również w tylne amortyzatory charakteryzujące się przede wszystkim tym, że ich twardość była regulowana. Przez dwa lata powstało w sumie niespełna pięćdziesiąt tysięcy tego motocykla. Niewykluczone, że produkcja trwałaby dłużej, ale niestety, cena pojazdu okazała się dla wielu klientów wręcz zaporowa. Wynosiła ponad siedemnaście tysięcy złotych, co jak na ówczesne czasy było bardzo poważną kwotą. Trudno się zatem dziwić, że popytu na te motocykle nie było, a skoro zainteresowania brak – produkcja pozbawiona jest jakiegokolwiek sensu. Ciężar własny Gazeli wynosił sto dwadzieścia pięć kilogramów, zaś prędkość maksymalna, jaką pojazd mógł rozwinąć wynosiła sto dziesięć kilometrów na godzinę.

Sokół 600 był jednym z najbardziej znanych motocykli w przedwojennej Polsce. Cieszył się ogromną popularnością. Był typowym, turystycznym motocyklem, którego pełna nazwa brzmiała Sokół 600 RT M211. Producentem tego pojazdu były posiadające swoją siedzibę w Warszawie Państwowe Zakłady Inżynierii. Za stworzenie stosownego projektu odpowiedzialność ponosił inżynier Tadeusz Rudawski, jeden z najbardziej znanych polskich konstruktorów i jednocześnie zagorzały wielbiciel sportów motocyklowych, które zresztą czynnie uprawiał. Prototyp tego pojazdu został wykonany na cztery lata przed wybuchem drugiej wojny światowej i w tym też czasie trafił do seryjnej produkcji. Ogólnie z taśmy produkcyjnej zjechało niespełna tysiąc czterysta egzemplarzy tego motocykla – czyli bardzo niewiele. Motocykl kosztował – jest to cena podana wedle ówczesnej wartości pieniądza – niespełna dwa i pół tysiąca złotych. Można był do niego dokupić jeszcze boczny wózek, który to z kolei kosztował siedemset pięćdziesiąt złotych. Polski rząd wspierał jak mógł ową rodzimą produkcję i zachęcał obywateli do kupowania tego motocykla. W jaki sposób? Poprzez premię, której wysokość wynosiła dwadzieścia procent wartości tego pojazdu – o ta wartość pomniejszany był podatek dochodowy każdego, kto zakupił Sokoła 125. Motocykl ten wyposażony był w silnik jednocylindrowy, czterosuwowy. Jego skokowa pojemność wynosiła niespełna pięćset osiemdziesiąt centymetrów sześciennych. Silnik chłodzony był za pomocą powietrza. Sam motocykl ważył sto siedemdziesiąt kilogramów, natomiast wózek – dodatkowych osiemdziesiąt pięć. Wraz z wózkiem pojazd rozwijał maksymalną prędkość wynoszącą dziewięćdziesiąt kilometrów na godzinę, w opcji bez wózka natomiast była ona o dwadzieścia kilometrów większa. Warto także wiedzieć, iż Sokół 600 był laureatem wielu nagród i wyróżnień na wystawach oraz konkursach – i to nie tylko krajowych, ale również tych organizowanych na międzynarodową skalę. Uczestniczył też w bardzo wielu różnych konkurencjach.

FIS to skrót kojarzący się obecnie przede wszystkim z Pucharem Świata w skokach narciarskich, nie mniej jednak trzeba koniecznie wiedzieć, iż jest to także nazwa jednego z naszych rodzimych motocykli. Tak właśnie został nazwany jedyny żużlowy motocykl, jaki w naszym kraju produkowano. Miało to miejsce już dość dawno temu, albowiem w latach pięćdziesiątych minionego stulecia. Produkcja ruszyła dziesięć lat po zakończeniu drugiej wojny światowej i ostatecznie zakończona została zaledwie cztery lata później. Model ten powstał w rzeszowskiej Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego. Stosowny projekt motocykla sporządzili zatrudnieni w tym zakładzie Romuald Iżewski oraz Tadeusz Fedko. Oprócz tego, że pracowali oni w powyżej wymienionej fabryce, byli również członkami sportowego klubu Stal Rzeszów i prawdziwymi pasjonatami motoryzacji. Do dnia dzisiejszego – o czym przy okazji warto wspomnieć – klub ten słynie przede wszystkim ze swojej sekcji żużlowej. W ten właśnie sposób wyjaśnić można nazwę opisywanego tutaj pojazdu – FIS to nic innego, jak skrót od wyrazów Fedko, Iżewski oraz Stal. Ramy do motocykla FIS zostały wyprodukowane przez znajdujące się w Mielcu Polskie Zakłady Lotnicze. Pierwszy FIS zjechał z taśmy produkcyjnej na wiosnę przed pięćdziesięcioma pięcioma laty. Przez kilka lat to właśnie na tym sprzęcie jeździła polska reprezentacja żużlowa, nie mniej jednak ostatecznie produkt krajowy został zastąpiony produktem z importu. FIS-y zaczęto również stopniowo wycofywać ze sprzedaży. sporo modeli opuściło wówczas nasz kraj. Wreszcie całkowicie zaprzestano produkowania tego motocykla. Dzisiaj pojazd ten ma bardzo wysoką wartość kolekcjonerską – i to nie tylko zresztą w Polsce, ale i na całym świecie. Tym bardziej, że tych egzemplarzy nie zachowało się jakoś specjalnie dużo. Na długość FIS liczył sobie nieco ponad dwa metry, jego wysokość natomiast wynosiła metr i sto czterdzieści centymetrów. Ciężar własny tego legendarnego już dziś pojazdu wynosił z kolei dziewięćdziesiąt dwa kilogramy.

VTX 1300 to propozycja Hondy dla tych wszystkich osób, które lubią szybką jazdę, a przy okazji preferują cruisery ponad typowe, sportowe sylwetki motocykli. Honda VTX 1300 to kawał konkretnego motocykla – w stanie suchym jego waga wynosi bowiem trzysta kilogramów. Posiada czterosuwowy silnik o pojemności skokowej wynoszącej dokładnie tysiąc trzysta dwanaście centymetrów sześciennych, który chłodzony jest za pomocą cieczy. Maksymalna moc, jaka jednoślad ten może osiągnąć, wynosi siedemdziesiąt pięć koni mechanicznych – nie jest to jakaś imponująca specjalnie wartość, ale tego rodzaju motocykle nie są konstruowane z myślą o bardzo brawurowej jeździe. Pojazdem tym wyciągnąć można co najwyżej sto dziewięćdziesiąt kilometrów na godzinę. Na przyspieszenie do setki potrzebuje on nieco ponad pięciu sekund. Zaopatrzony jest w pięciostopniową skrzynię biegów. Na rynku zadebiutował przed sześcioma laty i wówczas jego cena w naszym kraju plasowała się w okolicach pięćdziesięciu jeden tysięcy złotych.

ZZ-R 1100 Ninja to jedna z rozlicznych propozycji sygnowanych marką Kawasaki. Ta japońska firma produkowała ten model łącznie przez dwanaście lat. Ostatni egzemplarz zjechał z taśmy produkcyjnej przed ośmioma laty. Jest to pojazd, którego charakter z powodzeniem określić można jako turystyczno-sportowy. Tak więc nadaje się i do jazdy po mieście, i do wypraw na dłuższe trasy. Przez sześć lat od momentu rynkowej premiery był to najszybszy na świecie motocykl – pozwalał bowiem na rozwinięcie maksymalnej prędkości wynoszącej dwieście osiemdziesiąt trzy kilometry na godzinę (bariera trzystu kilometrów na godzinę nie została jeszcze wówczas przekroczona). Na przyśpieszenie do setki pojazd ten potrzebował niecałych trzech sekund. Zaopatrzony został w silnik, którego skokowa pojemność wynosiła tysiąc pięćdziesiąt dwa centymetry sześcienne oraz w sześciostopniową skrzynię biegów. Maksymalna moc tego pojazdu natomiast wynosiła sto dziesięć koni mechanicznych, średnie zużycie paliwa było zaś zróżnicowane.