Gazela to jeden z bardziej znanych polskich motocykli. Pierwszy taki model zjechał z taśmy czterdzieści dwa lata temu. Jego produkcja trwała łącznie dwa lata, zakończyła się wraz z początkiem lat siedemdziesiątych minionego stulecia. Warto przy tej okazji nadmienić, iż był to także ostatni motocykl, jaki sygnowano popularną swego czasu marką SHL. Gazela był to model SHL M17, a na rynek wprowadzony on został jako zastępca modelu M11. Prace nad tym motocyklem – zanim trafił on do masowej produkcji – trwały łącznie pięć lat. Od swojego poprzednika Gazela różniła się pod bardzo wieloma względami, aczkolwiek zasadnicze różnic występowały w zakresie układu napędowego. Ten w M17 był zupełnie inny. Silnik zastosowany w tym modelu nosił nazwę Wiatr – jego konstrukcja została opracowana w Nowej Dębie w tamtejszych Zakładach Mechanicznych. Tam też silnik do Gazeli był produkowany. Produkcją podwozia natomiast zajęły się kieleckie Zakłady Wyrobów Metalowych, tam też cały pojazd montowano. Gazela była także pierwszym w powojennej historii polskim motocyklem, który posiadał zapłon bateryjny. Oprócz tego została wyposażona także w dwunastowoltowy alternator – co ciekawe, ten alternator był zaprojektowany już znacznie wcześniej i to nie z myślą o Gazeli, ale o Junaku. Ponadto Gazela jako nasz pierwszy rodzimy motocykl zaopatrzona została również w tylne amortyzatory charakteryzujące się przede wszystkim tym, że ich twardość była regulowana. Przez dwa lata powstało w sumie niespełna pięćdziesiąt tysięcy tego motocykla. Niewykluczone, że produkcja trwałaby dłużej, ale niestety, cena pojazdu okazała się dla wielu klientów wręcz zaporowa. Wynosiła ponad siedemnaście tysięcy złotych, co jak na ówczesne czasy było bardzo poważną kwotą. Trudno się zatem dziwić, że popytu na te motocykle nie było, a skoro zainteresowania brak – produkcja pozbawiona jest jakiegokolwiek sensu. Ciężar własny Gazeli wynosił sto dwadzieścia pięć kilogramów, zaś prędkość maksymalna, jaką pojazd mógł rozwinąć wynosiła sto dziesięć kilometrów na godzinę.

Junak to już prawdziwa legenda, jeżeli chodzi o polską motoryzację. Był to jedyny tego rodzaju pojazd posiadający silnik czterosuwowy, jaki produkowano w naszym kraju w peerelowskiej epoce. Junak powstał w Szczecińskiej Fabryce Motocykli (obecnie jest to Fabryka Mechanizmów Samochodowych POLMO S.A) przed pięćdziesięcioma czterema laty – wtedy właśnie pierwszy pojazd zjechał z taśmy produkcyjnej. Produkcja trwała łącznie dziewięć lat, do połowy lat sześćdziesiątych minionego stulecia. W tym czasie na rynek zostało wypuszczonych w sumie dziewięćdziesiąt jeden tysięcy czterysta pojazdów – w liczbie tej mieściło się między innymi dziesięć tysięcy sztuk modelu o nazwie M07. Silniki do Junaków były silnikami typu S03 – nie powstały one jednak w Szczecinie, ale w łódzkim Zakładzie Sprzętu Motoryzacyjnego. Pierwszym modelem był wspominany powyżej M07, natomiast jego następcą – M10. W ramach ciekawostki można w tym miejscu dodać, iż pierwsze dwadzieścia tysięcy egzemplarzy tego drugiego modelu posiadało jeszcze pewne cechy tego pierwszego, w związku z czym określano je mianem przejściówek. Trzeba tez wiedzieć i to, że prace nad konstrukcją Junaka zostały rozpoczęte kilka wcześniej, zanim trafił on do masowej produkcji. W pracach tych uczestniczyli bardzo doświadczeni i uznani konstruktorzy. Odnaleźć można było zatem w Junak wiele nawiązań do legendarnego Sokoła (patrz – sposób, w jaki skonstruowano silnik), ale też i do produktów zagranicznych marek takich jak chociażby Triumph. Niestety, czasy były takie, a nie inne i ogólna jakość produkcji pozostawiała bardzo wiele do życzenia. Junaki krytykowane były za bardzo wiele rzeczy, takich jak dla przykładu ciężar własny wynoszący aż sto siedemdziesiąt kilogramów. Narzekano również na awaryjność prądnicy i fatalne możliwości w zakresie uszczelniania silnika. Takich niedociągnięć można w tym miejscu wymienić oczywiście znacznie więcej. To jednak w zupełności nie przeszkadzało, aby Junak cieszył się ogromną popularnością, był to lubiany pojazd.