Nazwa Sokół to nazwa bardzo dobrze znana wszystkim osobom pasjonującym się polską motoryzacją. Nawet, jeżeli ktoś w temacie nie jest obeznany, to z nazwą powyższą z całą pewnością miał okazję zetknąć się niejednokrotnie. Sokoły produkowane były przede wszystkim przed wojną – wówczas do produkcji trafiły trzy modele, a mianowicie 600, 1000 oraz 200, przy czym egzemplarzy tego ostatniego nie było zbyt wiele (produkcję przerwał wybuch wojny). Ponadto, o czym też warto wspomnieć, w planach było wprowadzenie do seryjnej produkcji jeszcze modelu 500, ale na planach w tym zakresie się skończyło. Po zakończeniu drugiej wojny światowej postanowiono wznowić produkcję Sokołów. Liczono na to, że powtórzą one sukces pojazdów przedwojennych, ale tak się niestety nie stało. Pierwszym i zarazem ostatnim modelem powojennego już Sokoła był 125. W ramach ciekawostki nie zaszkodzi w tym miejscu podać informacji, iż Sokół 125 był pierwszym tego rodzaju pojazdem w powojennej historii naszego kraju. Jego produkcja ruszyła dwa lata po zakończeniu drugiej wojny światowej i trwała w sumie trzy lata, następnie zaś motocykle te zastąpiła inna marka, a mianowicie SHL. Pojazd był produkowany w warszawskich Państwowych Zakładach Samochodowych nr 2. Nazwa tego pojazdu stanowiła swoisty ukłon w kierunku przedwojennych tradycji. Nad projektem pracowano również w Warszawie, ale w zakładzie wymienionym powyżej, ale w Centralnym Biurze Technicznym, zaś uściślając – w tamtejszym Wydziale Motocyklowym. Pracami w tym zakresie kierował inżynier Stefan Poraziński. Dodać jednak przy tej okazji należy, iż nad silnikiem pracowano gdzie indziej, a mianowicie w Bielsku-Białej. Tam z kolei prace nadzorował inżynier Fryderyk Bluemke. Przy konstrukcji tej wzorowano się na silnikach DKW. Ten od Sokoła 125 miał pojemność skokową wynosząca sto dwadzieścia pięć centymetrów sześciennych. Ostatecznie silnik został wyprodukowany w Ustroniu, natomiast podwozie (ale tylko dla modeli prototypowych) – w Czechowicach-Dziedzicach.