WSK pojedna z najbardziej znanych marek polskich motocykli. Produkowane one były łącznie przez trzydzieści lat. Ich produkcja ruszyła dokładnie w połowie lat pięćdziesiątych minionego stulecia. Odpowiedzialność za to ponosiła znajdująca się w Świdniku Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego – skrót jej nazwy posłużył, jak widać, za nazwę całej marki. Modeli WSK wyprodukowanych w ciągu tych trzydziestu lat było bardzo wiele, aczkolwiek pierwszym spośród nich był M06. Powstało ich łącznie niespełna dwieście osiem tysięcy. Na początku, a mówiąc dokładniej – przez pierwsze dwa lata, model ten w zasadzie niczym nie odróżniał się od pojazdów powstających w Warszawskiej Fabryce Motocykli. Nie mniej jednak dwie powyżej wymienione firmy – a zatem ta warszawska oraz ze Świdnika – zaczęły ze sobą konkurować w zakresie wdrażania w produkcję innowacyjnych, jak na ówczesne czasy przystało, rozwiązań technologicznych. Rzecz jasna odniosło to odpowiedni skutek. Otóż przed czterdziestoma sześcioma laty w czasie trwania Targów Poznańskich świdnicka fabryka przedstawiła zupełnie nowy model M06 – ten „stary” został po prostu poddany daleko idącym modyfikacjom, które jak najbardziej przemawiały za tym, aby klient wybrał właśnie ten pojazd, a nie WFM. Tym bardziej, że ceny obu motocykli kształtowały się na tym poziomie. Był to jeden z ważniejszych powodów, które doprowadziły do tego, że produkcja motocykli WFM została zakończona. Konkurencja okazała się po prostu zbyt silna i zakład ze stolicy jej nie wytrzymał. Model M06 cieszył się tak dużą popularnością, że produkowano go do połowy lat osiemdziesiątych minionego wieku, wprowadzając rzecz jasna co i rusz jakieś zmiany mające na celu podniesienie komfortu korzystania z pojazdu. Nie był to tylko ostatni model WSK, ale również ostatni motocykl, jaki został wyprodukowany w naszym kraju. Z innych bardziej znanych modeli tej marki wymienić można takie nazwy jak dla przykładu Perkoz, Kobus, Dudek, Gil oraz Bąk. Obecnie pojazdy te stanowią ozdobę różnych kolekcji.

FIS to skrót kojarzący się obecnie przede wszystkim z Pucharem Świata w skokach narciarskich, nie mniej jednak trzeba koniecznie wiedzieć, iż jest to także nazwa jednego z naszych rodzimych motocykli. Tak właśnie został nazwany jedyny żużlowy motocykl, jaki w naszym kraju produkowano. Miało to miejsce już dość dawno temu, albowiem w latach pięćdziesiątych minionego stulecia. Produkcja ruszyła dziesięć lat po zakończeniu drugiej wojny światowej i ostatecznie zakończona została zaledwie cztery lata później. Model ten powstał w rzeszowskiej Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego. Stosowny projekt motocykla sporządzili zatrudnieni w tym zakładzie Romuald Iżewski oraz Tadeusz Fedko. Oprócz tego, że pracowali oni w powyżej wymienionej fabryce, byli również członkami sportowego klubu Stal Rzeszów i prawdziwymi pasjonatami motoryzacji. Do dnia dzisiejszego – o czym przy okazji warto wspomnieć – klub ten słynie przede wszystkim ze swojej sekcji żużlowej. W ten właśnie sposób wyjaśnić można nazwę opisywanego tutaj pojazdu – FIS to nic innego, jak skrót od wyrazów Fedko, Iżewski oraz Stal. Ramy do motocykla FIS zostały wyprodukowane przez znajdujące się w Mielcu Polskie Zakłady Lotnicze. Pierwszy FIS zjechał z taśmy produkcyjnej na wiosnę przed pięćdziesięcioma pięcioma laty. Przez kilka lat to właśnie na tym sprzęcie jeździła polska reprezentacja żużlowa, nie mniej jednak ostatecznie produkt krajowy został zastąpiony produktem z importu. FIS-y zaczęto również stopniowo wycofywać ze sprzedaży. sporo modeli opuściło wówczas nasz kraj. Wreszcie całkowicie zaprzestano produkowania tego motocykla. Dzisiaj pojazd ten ma bardzo wysoką wartość kolekcjonerską – i to nie tylko zresztą w Polsce, ale i na całym świecie. Tym bardziej, że tych egzemplarzy nie zachowało się jakoś specjalnie dużo. Na długość FIS liczył sobie nieco ponad dwa metry, jego wysokość natomiast wynosiła metr i sto czterdzieści centymetrów. Ciężar własny tego legendarnego już dziś pojazdu wynosił z kolei dziewięćdziesiąt dwa kilogramy.

Nazwa Sokół to nazwa bardzo dobrze znana wszystkim osobom pasjonującym się polską motoryzacją. Nawet, jeżeli ktoś w temacie nie jest obeznany, to z nazwą powyższą z całą pewnością miał okazję zetknąć się niejednokrotnie. Sokoły produkowane były przede wszystkim przed wojną – wówczas do produkcji trafiły trzy modele, a mianowicie 600, 1000 oraz 200, przy czym egzemplarzy tego ostatniego nie było zbyt wiele (produkcję przerwał wybuch wojny). Ponadto, o czym też warto wspomnieć, w planach było wprowadzenie do seryjnej produkcji jeszcze modelu 500, ale na planach w tym zakresie się skończyło. Po zakończeniu drugiej wojny światowej postanowiono wznowić produkcję Sokołów. Liczono na to, że powtórzą one sukces pojazdów przedwojennych, ale tak się niestety nie stało. Pierwszym i zarazem ostatnim modelem powojennego już Sokoła był 125. W ramach ciekawostki nie zaszkodzi w tym miejscu podać informacji, iż Sokół 125 był pierwszym tego rodzaju pojazdem w powojennej historii naszego kraju. Jego produkcja ruszyła dwa lata po zakończeniu drugiej wojny światowej i trwała w sumie trzy lata, następnie zaś motocykle te zastąpiła inna marka, a mianowicie SHL. Pojazd był produkowany w warszawskich Państwowych Zakładach Samochodowych nr 2. Nazwa tego pojazdu stanowiła swoisty ukłon w kierunku przedwojennych tradycji. Nad projektem pracowano również w Warszawie, ale w zakładzie wymienionym powyżej, ale w Centralnym Biurze Technicznym, zaś uściślając – w tamtejszym Wydziale Motocyklowym. Pracami w tym zakresie kierował inżynier Stefan Poraziński. Dodać jednak przy tej okazji należy, iż nad silnikiem pracowano gdzie indziej, a mianowicie w Bielsku-Białej. Tam z kolei prace nadzorował inżynier Fryderyk Bluemke. Przy konstrukcji tej wzorowano się na silnikach DKW. Ten od Sokoła 125 miał pojemność skokową wynosząca sto dwadzieścia pięć centymetrów sześciennych. Ostatecznie silnik został wyprodukowany w Ustroniu, natomiast podwozie (ale tylko dla modeli prototypowych) – w Czechowicach-Dziedzicach.

SHL to nazwa bardzo znanej marki polskich motocykli produkowanych przez przysłowiowych ładnych parę lat. Model numer jeden – a był nim SHL 98 – powstał na rok przed wybuchem drugiej wojny światowej. Produkcja ta miała miejsce w kieleckiej Hucie Ludwików i trwała rok, po czym ze względów oczywistych została niestety przerwana. Model powyższy skonstruował inżynier nazwiskiem Rafał Ekielski. Kiedy druga wojna się skończyła, zapadła wówczas decyzja o tym, aby marka SHL znowu wróciła na rynek. Pierwszy powojenny model nosił nazwę SHL 125 – M02 – pierwszy egzemplarz zjechał z taśmy produkcyjnej trzy lata po zakończeniu wojny. Generalnie rzecz biorąc, powstało niewiele egzemplarzy tego modelu, albowiem niespełna dwa tysiące. Następcami byli M03 wyprodukowany w liczbie około tysiąca egzemplarzy oraz M04, którego powstało już zdecydowanie więcej, bo piętnaście i pół tysiąca sztuk. Oczywiście, na rynek trafiło jeszcze zdecydowanie więcej takich modeli. W latach pięćdziesiątych na dwa lata produkcja SHL została przeniesiona do Warszawskiej Fabryki Motocykli, po czym powróciła do Kielc. Na początku lat sześćdziesiątych światło dzienne ujrzał model o nazwie M11. warto o tym fakcie wspomnieć chociażby z tego powodu, że był to pierwszy nasz rodzimy jednoślad, którego silnik odznaczał się pojemnością skokową wynoszącą sto siedemdziesiąt pięć centymetrów sześciennych. Nie była to zresztą jedyna nowość w porównaniu z poprzednimi modelami, jaką tutaj wprowadzono. Po raz pierwszy chociażby pojawił się tylny bagażnik. Oczywiście, nad ulepszaniem konstrukcji pracowano przez cały czas. Siedem lat później do produkcji trafiła natomiast zupełnie odmienna konstrukcja. Był to model M17 znany jako Gazela. Produkowano go przez dwa lata i jednocześnie był on także ostatnim sygnowanym marką SHL. Dzisiaj motocykle tej marki stanowią ozdobę kolekcji wielu osób będących pasjonatami motoryzacji. Poza tym wiele egzemplarzy podziwiać można również w placówkach muzealnych, dla przykładu w warszawskim Muzeum Techniki.

Jednym z wielu modeli motocykli sygnowanych znaną i niesamowicie popularną swego czasu marką WSK był model noszący nazwę M06B1. Motocykl ten produkowany był przez trzy lata – na przełomie lat sześćdziesiątych oraz siedemdziesiątych minionego stulecia. Pierwszy egzemplarz wyprodukowany seryjnie zjechał z taśmy dokładnie przed czterdziestoma dwoma laty, chociaż pamiętać należy o tym, że prototyp tego pojazdu został oficjalnie zaprezentowany już trzy lata wcześniej. Jak doskonale wiadomo, były to dość specyficzne czasy w naszym kraju, w związku z czym planowane początkowo rozwiązania w zakresie konstrukcji byłyby bardzo trudne do wprowadzenia ich w życie. Co więcej, najprawdopodobniej nie byłoby to w ogóle możliwe. W związku z tym inżynierowie musieli bardzo postarać się o to, aby jednak takową konstrukcję w zasadniczy sposób uprościć – była to jedyna szansa, aby motocykl mógł trafić do masowej produkcji. Silnik zastosowany w tym modelu produkowano w Nowej Dębicy. Jego moc wynosiła zaledwie osiem koni mechanicznych – co biorąc pod uwagę współczesne standardy w tym zakresie – wydaje się wartością po prostu śmieszną. Skrzynia biegów w tym motocyklu była trzystopniowa. Generalnie rzecz biorąc, w całej konstrukcji wprowadzono bardzo wiele innowacji – rzeczywiście, jak na tamte czasy przystało, były to rzeczywiście same nowości. W ramach przykładów można w tym miejscu podać zamki siodła oraz kierownicy – model M06B1 był pierwszym modelem WSK, w którym coś takiego zastosowano. Znaczną modyfikację przeszedł również między innymi filtr powietrza. W ramach ciekawostek można w tym miejscu nadmienić, iż pojazd ten pod koniec lat sześćdziesiątych uzyskał nagrodę przyznawaną przez znajdujący się w Warszawie Instytut Transportu Samochodowego – ową nagrodą była znak jakości „1”. W tamtym okresie był to jedyny w naszym Kraku pojazd mechaniczny, któremu ów znak nadano. Maksymalna prędkość, jaką motocykl ten był w stanie rozwinąć wynosiła osiemdziesiąt kilometrów na godzinę przy mocy wspomnianej powyżej.