Harley-Davidson to marka, która w zasadzie żadnej reklamy nie wymaga. Modeli wyprodukowanych przez tę amerykańską firmę wymienić można mnóstwo – zważywszy na fakt, że przedsiębiorstwo te obecne jest już na rynku nieprzerwanie przez ponad sto lat, czyli kawał czasu. Jednym spośród nich jest XL 1200N Nightster. Całkowity ciężar tego pojazdu oscyluje w granicach trzystu kilogramów, wiec jest to sprzęt rozmiarów słusznych. Przeznaczony jest dla jednej osoby – siedzisko posiada bowiem jednoosobowe. Pomimo tak dużej masy, kierowcy nie narzekają, aby mieli jakiekolwiek problemy z prowadzeniem tego motocykla. Wręcz przeciwnie, oceniają jazdę nim jako bardzo komfortową oraz wygodną. Na pewno bardzo dużym plusem tego modelu jest także to, że został on wyposażony w bardzo solidne i wysokiej jakości systemy antywłamaniowe. Ponadto jest to także motocykl posiadający europejską homologację – w praktyce oznacza to dokładnie tyle, że jest on zgodny ze wszelakimi normami wyznaczonymi przez Unię Europejską. Maksymalna prędkość, jaką może osiągnąć ten jednoślad wynosi sto osiemdziesiąt pięć kilometrów na godzinę. Motocykl ten wyposażony został w czterosuwowy silnik, który jest chłodzony za pomocą powietrza. Skrzynia biegów natomiast jest pięciostopniowa, nie mniej jednak wrzucenie piątego biegu możliwe jest tylko wówczas, kiedy przekroczy się prędkość osiemdziesięciu kilometrów na godzinę. Generalnie rzecz biorąc, biegi podczas jazdy zmieniać trzeba dosyć często. Na sto kilometrów XL 1200N Nightster zużywa pięć i pół litra paliwa. Skokowa pojemność silnika w tym modelu wynosi dokładnie tysiąc dwieście dwa centymetry sześcienne, co pozwala na osiągnięcie mocy sześćdziesięciu sześciu koni mechanicznych (jest to wartość maksymalna). Zastosowane w tym Harleyu opony charakteryzują się bardzo dobrą przyczepnością. Całość robi naprawdę dosyć imponujące wrażenie. Przy produkcji tego motocykla wykorzystane zostały materiały najwyższej jakości, wszystko zostało bardzo starannie wykończone – ale jest to cecha charakterystyczna dla wszystkich pojazdów marki Harley-Davidson. Ogólnie linia tego motocykla jest bardzo klasyczna. Na rynku model ten zadebiutował przed dwoma laty. W naszym kraju trzeba było za niego zapłacić około czterdziestu jeden tysięcy złotych – przy opcji z jednotonowym lakierem. Wersja z lakierem dwutonowym natomiast było droższa o mniej więcej tysiąc złotych. Oczywiście, podane powyżej ceny były cenami, jakie trzeba było uiścić za podstawowe wersje, bez dodatkowego wyposażenia.

Gazela to jeden z bardziej znanych polskich motocykli. Pierwszy taki model zjechał z taśmy czterdzieści dwa lata temu. Jego produkcja trwała łącznie dwa lata, zakończyła się wraz z początkiem lat siedemdziesiątych minionego stulecia. Warto przy tej okazji nadmienić, iż był to także ostatni motocykl, jaki sygnowano popularną swego czasu marką SHL. Gazela był to model SHL M17, a na rynek wprowadzony on został jako zastępca modelu M11. Prace nad tym motocyklem – zanim trafił on do masowej produkcji – trwały łącznie pięć lat. Od swojego poprzednika Gazela różniła się pod bardzo wieloma względami, aczkolwiek zasadnicze różnic występowały w zakresie układu napędowego. Ten w M17 był zupełnie inny. Silnik zastosowany w tym modelu nosił nazwę Wiatr – jego konstrukcja została opracowana w Nowej Dębie w tamtejszych Zakładach Mechanicznych. Tam też silnik do Gazeli był produkowany. Produkcją podwozia natomiast zajęły się kieleckie Zakłady Wyrobów Metalowych, tam też cały pojazd montowano. Gazela była także pierwszym w powojennej historii polskim motocyklem, który posiadał zapłon bateryjny. Oprócz tego została wyposażona także w dwunastowoltowy alternator – co ciekawe, ten alternator był zaprojektowany już znacznie wcześniej i to nie z myślą o Gazeli, ale o Junaku. Ponadto Gazela jako nasz pierwszy rodzimy motocykl zaopatrzona została również w tylne amortyzatory charakteryzujące się przede wszystkim tym, że ich twardość była regulowana. Przez dwa lata powstało w sumie niespełna pięćdziesiąt tysięcy tego motocykla. Niewykluczone, że produkcja trwałaby dłużej, ale niestety, cena pojazdu okazała się dla wielu klientów wręcz zaporowa. Wynosiła ponad siedemnaście tysięcy złotych, co jak na ówczesne czasy było bardzo poważną kwotą. Trudno się zatem dziwić, że popytu na te motocykle nie było, a skoro zainteresowania brak – produkcja pozbawiona jest jakiegokolwiek sensu. Ciężar własny Gazeli wynosił sto dwadzieścia pięć kilogramów, zaś prędkość maksymalna, jaką pojazd mógł rozwinąć wynosiła sto dziesięć kilometrów na godzinę.

Junak to już prawdziwa legenda, jeżeli chodzi o polską motoryzację. Był to jedyny tego rodzaju pojazd posiadający silnik czterosuwowy, jaki produkowano w naszym kraju w peerelowskiej epoce. Junak powstał w Szczecińskiej Fabryce Motocykli (obecnie jest to Fabryka Mechanizmów Samochodowych POLMO S.A) przed pięćdziesięcioma czterema laty – wtedy właśnie pierwszy pojazd zjechał z taśmy produkcyjnej. Produkcja trwała łącznie dziewięć lat, do połowy lat sześćdziesiątych minionego stulecia. W tym czasie na rynek zostało wypuszczonych w sumie dziewięćdziesiąt jeden tysięcy czterysta pojazdów – w liczbie tej mieściło się między innymi dziesięć tysięcy sztuk modelu o nazwie M07. Silniki do Junaków były silnikami typu S03 – nie powstały one jednak w Szczecinie, ale w łódzkim Zakładzie Sprzętu Motoryzacyjnego. Pierwszym modelem był wspominany powyżej M07, natomiast jego następcą – M10. W ramach ciekawostki można w tym miejscu dodać, iż pierwsze dwadzieścia tysięcy egzemplarzy tego drugiego modelu posiadało jeszcze pewne cechy tego pierwszego, w związku z czym określano je mianem przejściówek. Trzeba tez wiedzieć i to, że prace nad konstrukcją Junaka zostały rozpoczęte kilka wcześniej, zanim trafił on do masowej produkcji. W pracach tych uczestniczyli bardzo doświadczeni i uznani konstruktorzy. Odnaleźć można było zatem w Junak wiele nawiązań do legendarnego Sokoła (patrz – sposób, w jaki skonstruowano silnik), ale też i do produktów zagranicznych marek takich jak chociażby Triumph. Niestety, czasy były takie, a nie inne i ogólna jakość produkcji pozostawiała bardzo wiele do życzenia. Junaki krytykowane były za bardzo wiele rzeczy, takich jak dla przykładu ciężar własny wynoszący aż sto siedemdziesiąt kilogramów. Narzekano również na awaryjność prądnicy i fatalne możliwości w zakresie uszczelniania silnika. Takich niedociągnięć można w tym miejscu wymienić oczywiście znacznie więcej. To jednak w zupełności nie przeszkadzało, aby Junak cieszył się ogromną popularnością, był to lubiany pojazd.

Serwis w budowie, niedługo pojawi się więcej informacji

Sokół 600 był jednym z najbardziej znanych motocykli w przedwojennej Polsce. Cieszył się ogromną popularnością. Był typowym, turystycznym motocyklem, którego pełna nazwa brzmiała Sokół 600 RT M211. Producentem tego pojazdu były posiadające swoją siedzibę w Warszawie Państwowe Zakłady Inżynierii. Za stworzenie stosownego projektu odpowiedzialność ponosił inżynier Tadeusz Rudawski, jeden z najbardziej znanych polskich konstruktorów i jednocześnie zagorzały wielbiciel sportów motocyklowych, które zresztą czynnie uprawiał. Prototyp tego pojazdu został wykonany na cztery lata przed wybuchem drugiej wojny światowej i w tym też czasie trafił do seryjnej produkcji. Ogólnie z taśmy produkcyjnej zjechało niespełna tysiąc czterysta egzemplarzy tego motocykla – czyli bardzo niewiele. Motocykl kosztował – jest to cena podana wedle ówczesnej wartości pieniądza – niespełna dwa i pół tysiąca złotych. Można był do niego dokupić jeszcze boczny wózek, który to z kolei kosztował siedemset pięćdziesiąt złotych. Polski rząd wspierał jak mógł ową rodzimą produkcję i zachęcał obywateli do kupowania tego motocykla. W jaki sposób? Poprzez premię, której wysokość wynosiła dwadzieścia procent wartości tego pojazdu – o ta wartość pomniejszany był podatek dochodowy każdego, kto zakupił Sokoła 125. Motocykl ten wyposażony był w silnik jednocylindrowy, czterosuwowy. Jego skokowa pojemność wynosiła niespełna pięćset osiemdziesiąt centymetrów sześciennych. Silnik chłodzony był za pomocą powietrza. Sam motocykl ważył sto siedemdziesiąt kilogramów, natomiast wózek – dodatkowych osiemdziesiąt pięć. Wraz z wózkiem pojazd rozwijał maksymalną prędkość wynoszącą dziewięćdziesiąt kilometrów na godzinę, w opcji bez wózka natomiast była ona o dwadzieścia kilometrów większa. Warto także wiedzieć, iż Sokół 600 był laureatem wielu nagród i wyróżnień na wystawach oraz konkursach – i to nie tylko krajowych, ale również tych organizowanych na międzynarodową skalę. Uczestniczył też w bardzo wielu różnych konkurencjach.